Nie dziwię się, że te głąby z góry się za mną uganiają. Głupi studenci - prychnęłam. Najważniejsze jest to, że teraz jest noc. Zawsze tak ganiłam siebie w myślach. Trzeba mieć trochę dyscypliny dal samej siebie.
Wzięłam czarną frotkę i związałam włosy mocno w kucyk. Będzie idealnie. Popatrzyłam na siebie w lustrze jeszcze raz i skierowałam się do dużego okna mojego apartamentu. Otworzyłam zatrzaski i sprawdziłam czy jestem dobrze zabezpieczona. No to teraz... trzy... dwa... jeden... Skok! Czułam jakbym krzyczała ostanie słowo, ale tak nie było. Otworzyłam oczy, a one pokazały mi cudowne podwoje miasta. Tej nocy niebo było tylko moje.
Ciekawe na jak długo... - odezwał się głos w moim umyśle. Jak to??? Tylko ja słyszę swoje myśli.
Nie tylko ty. Ja słyszę twoje, a ty moje. I zniknął tak jak się pojawił.
O co tu chodzi??? Jakim cudem to było możliwe. Tylko jedna osoba maiła takie zdolności i to byłam ja. Skąd tamten głos??? Coś ty nie halo.
Teraz byłam tak wściekła, że o mało bym nie wpadła na starą kamienicę. Wylądowałam w końcu na niej. Trzeba było pozbierać myśli i wytłumaczyć sobie kim jest tamto coś... A właśnie to chłopak czy dziewczyna, bo nie mam pojęcia.
Przez myśl przemknęło mi: Nie chcę zginąć.
Głupota. Ja? Zginąć? Chyba raczej tamto coś zginie. Nie będzie mi tu żaden mutant panoszył się po moim mózgu.
Nadal wściekła ruszyłam dalej. Nie miałam już ochoty latać w pobliżu tamtego typa czy czegoś tam. Miałam za zadanie patrolować przecież moje kochane miasto.
Nie byłam jakimś superbohaterem czy czymś tam, ale lubiłam pomagać ludziom. Zawsze kiedy byłam małą dziewczynką pomagałam wszystkim i teraz też tak jest.
Często zastanawiałam się też dlaczego właśnie to mnie spotkało to co teraz.. W dzień nie pamiętam tego co robię w nocy i na odwrót. Wiem... Chora na umyśle ma swoje wizje... czyli krótko mówiąc nawiedzona. Tak. można się śmiać, ale mnie nie jest do śmiechu. Nawet nie wiem czy śpię. czasem to mnie przeraża.
Nie zawsze tak miałam. To zaczęło się od wtedy gdy skończyłam czternaście lat... i trwa do dziś. (Teraz mam lat dwadzieścia.)
Nie zajmuję się stosunkowo niczym w nocy tylko straszę głupich złodziei i drobnych przestępców. większego złoczyńcy tutaj nie ma. Może to i dobrze. Mogę liczyć się z tym, że nic mi się nie stanie, he, he.
Patrzyłam na pojawiający się księżyc. Piękny nów. Moja pora na prawdę. Mam ochotę się cieszyć gdy widzę tego srebrnego rogala.
No to teraz wschód. Skoczyłam znowu i wzniosłam się w niebo. tym razem pilnowałam swoich myśli i nie pozwoliłam im błądzić bez celu. jak ktoś ma je czytać to niech widzi sobie morze. O.
Nic się szczególnego nie działo oprócz tego co mi się pojawiło, więc postanowiłam, że wrócę do domu, a raczej mieszkania. Było bogato urządzone, no to pewnie miałam jednak trochę kasy, albo bogatego sponsora. Wszędzie stały kwiaty. je też chyba musiałam lubić, ale teraz o tym nie myślałam.
Usiadłam przy moim kochanym laptopie Toshiba i bawiłam się dobrze w internecie jako Angel123. Tylko to mi zostało. Sprawdzanie miasta i siedzenie na czacie. Tak. Wesołe zajęcia. Mój sarkazm czasami mnie dobija, ale cóż... jak to mówię selavi...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz